سینمای کودک هیچ دایه‌ای ندارد

برنامه نقد سینما شب گذشته به بررسی «واقع‌گرایی در سینمای ایران» و نیز آسیب‌شناسی وضعیت سینمای کودک در دهه۹۰ اختصاص داشت.

به گزارش کودک پرس ،امیررضا مافی میزبان امیرمشهدی عباس مدیرکل سینما و تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود تا درباره وضعیت سینمای کودک در دهه ۹۰ به‌گفتگو بنشینند.

امیر مشهدی‌عباس در ابتدای بحث خود گفت: دهه ۹۰ برای سینمای کودک و نوجوان، دهه آزمون و خطا بود. ما بعد از دو دهه ۶۰ و ۷۰، در دهه ۸۰ عملا سینمای کودک را از دست دادیم و نتوانستیم آثاری را تولید کنیم که موفقیت‌های قبل را برای‌مان تکرار کند. در دهه ۹۰ اما تماشاگر اتفاقات تازه در این حوزه بودیم.

وی افزود: در سینمای کودک ما حتی تجربه‌های موفق خود را هم ادامه نداده‌ایم. آنچه در این سال‌ها به‌دست آمده هم حاصل تلاش فردی هنرمندان بوده است. بخش‌های مختلف ارگان‌ها و نهادهای دولتی، حداقل باید تجربه‌های موفق را به سمت رشد و تداوم هدایت کنند. خیلی از سینماگران کودک و نوجوان، امروز ناامید هستند.

مشهدی عباس تأکید کرد: اگر امروز سینمای کودک و نوجوان سرپایی داریم، مدیون تلاش فردی فیلمسازان بوده است. سینمای ما در سطح جهان به‌واسطه فیلم‌های کودک و نوجوان فیلمسازانی همچون عباس کیارستمی و ابراهیم فروزش  و مجید مجیدی شناخته شد.

این مدیر کانون پرورش فکری درباره نقش نهادها و سازمان‌های متولی در حوزه سینمای کودک گفت: اتفاقی که برای سینمای کودک و نوجوان افتاده این است که پدر خانواده، تقسیم غذا را به‌درستی انجام نمی‌دهد. وقتی پدر و سرپرستی وجود نداشته باشد، دیگر کنترل بچه‌ها سخت می‌شود. کانون پرورش در دوره‌های مختلف مدیرانی داشته که دغدغه‌های مختلفی داشته‌اند، در این شرایط تصمیم‌گیری از سطح مدیران به سمت معاونت‌ها سوق پیدا می‌کند. کارشناسان و مدیران کل می‌شوند صاحب‌نظر و تصمیم‌گیر. بیش از نیم قرن است که کانون پرورش در حال فعالیت حرفه‌ای است.

مشهدی عباس در بخش دیگری از این گفتگو تأکید کرد: امروز در حالی که شرایط عمومی دولت و جامعه تحت‌الشعاع بیماری کرونا قرار داشته اما حال «کانون پرورش» خوب است. اما حال سینمای کودک خوب نیست. امروز دایه‌ای برای سینمای کودک وجود ندارد.

وی در ادامه با تشریح وظایف حمایتی دولت در حوزه سینمای کودک گفت: ما امروز یک سئانس مطمئن برای اکران فیلم کودک نداریم. مثلا سئانس اکران یک فیلم کودک را ساعت ۱۳ می‌گذارند که وقت ناهار بچه‌ها است. این هیچ کارشناسی‌ا‌ی پشت خود ندارد. میلیاردها میلیارد هزینه تولید فیلم‌هایی می‌کنیم که گاه هیچکدام دیده هم نمی‌شوند اما از سینمای کودک حمایت نمی‌کنیم.

این کارگردان سینما افزود: آنقدر فضای سینمای کودک را سرد کرده‌ایم، خیلی از آن‌هایی که دغدغه‌ای در این حوزه داشتند، سراغ کارهای دیگر و ژانرهای دیگر رفته‌اند.

مشهدی عباس گفت: در حال حاضر عموم فیلم‌هایی که به نام کودک و نوجوان در سینمای ما ساخته می‌شوند، در واقع فیلم‌های خانواده هستند و به بهانه کودک می‌خواهند مخاطب بزرگسال را هم به سالن بکشانند و مثلا چند شوخی نامناسب هم در کار می‌گذارند. اساسا دغدغه کودک با دغدغه نوجوان متفاوت است.کاری که قرار است برای خردسال تولید شود هم نباید شبیه کار کودک باشد. آنقدر این‌ها از هم فاصل دارد که نمی‌توان این فاصله را نادیده گرفت.

وی ادامه داد: اشتباه من نوعی در مقام فیلمساز و فیلمنامه‌نویس این است که این دو گروه کودک و نوجوان را یکی فرض می‌کنم. در حالی که با نگاه تخصصی این دو گروه در واقع ۷ گروه باید محسوب شوند. در کانون این نگاه تخصصی را مدنظر داشته و داریم.

مشهدی‌عباس در پایان گفت: ما هرچقدر به بچه‌ها اهمیت بدهیم، آینده درخشانی هم خواهیم داشت. وقتی به سینمای کودک و نوجوان به چشم بیلان کاری و آمار نگاه کنیم، مسلما کار درخوری انجام نداده‌ایم که بخواهیم توقع بازتاب مناسب هم داشته باشیم.